Ὁ καθένας ἔχει ἀναρωτηθεῖ πῶς τόνιζαν οἱ ἀρχαῖοι ἕλληνες. Σύστημα τονισμοῦ μέχρι τὸ 1981, ᾖτο τὸ πολυτονικό. Χρησιμοποιοῦντο οἱ τόνοι ( περισπωμένη, ὀξεία, βαρεία) καὶ τὰ πνεύματα (δασεία, ψιλή). Τὰ πνεύματα χρησιμοποιοῦντο γιὰ τὴν προφορὰ. Ἀκόμη καὶ σήμερα κάποιοι θὰ ἔχετε παρατηρήσει ὅτι σὲ ξένες γλῶσσες διατηρεῖται ἡ δασεία. Π.χ εἰς τὴν λέξην hour, τὸ ''h'' εἶναι ἡ δασεία. Οἱ τόνοι χρησίμευαν στὸν τόνο τῆς φωνῆς. Ἡ ὀξεία δήλωνε ὑψηλότερο τόνο, ἡ βαρεία ἀντικαθιστοῦσε τἠν ὀξεία καἰ προφερόταν σὲ χαμηλότερο τόνο, ἐνῷ ἡ περισπωμένη (ὀξυβαρεία) σήμαινε ὅτι ὁ ὀμιλητής ἔπρεπε νὰ ἀνεβάσῃ καὶ νὰ κατεβάσῃ ἀμέσως τὸν τόνο τῆς φωνῆς τοῦ. Ἐπί παραδείγματι, ἡ λέξη ''βῆμα'' προφερόταν ''μπέὲμα''.
Ἀκολουθεῖ τὸ 2ο μέρος ''Κανόνες χρήσης τόνων''.
~Σ.Τ~
Θὰ ἤθελα νὰ διορθώσω τὸ λάθος μου. Τὸ ''ἧτο'' παίρνει ψιλή καὶ περισπωμένη, καὶ ὄχι δασεία, ὑπογεγραμμένη, περισπωμένη. Τὶς ἀπολογίες μου καὶ πάλι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαταχρηστικὲς δίφθογγοι καὶ ὄχι καταχτηστικέσ. Σφάλμα μου.
ΑπάντησηΔιαγραφή~Σ.Τ~